قاصدک خیال

بیرم

ghasedakekheyal — Wed, 20 Aug 2008 16:51:22 GMT

بیرم

ای زیستگاه عشق من. مظهر سربلندیم

که با چه غروری به تماشایت می نشینم

ای بلندایت نمود اوج پدرانم. ای زادگاه خورشید آسمانیم

بیرم امروز چرا غمگینی

نه چشمه ات می جوشد، نه گرگت می خروشد ونه گلها یت می شکوفد

بیرم چشم رُخریز از حسرت نگاه تو خشکید

قامت کلات از غم تو خمید

که نه آوازی از بندو می آید ونه سازی از بنگه

دستان سبز شیرینه ات هم که پر از خاشاک است

بیرم کجاست شب بو های مست شبهای تو

آواز غوچ ها در میان دره های سرشارت یا بر فراز تخته های سبز بیرمت

بیرم دلم گرفته از این همه گرفتگی تو

که خاموشی وغمزده از

آواز چوپانت که نمی خواند وآن پلنگ

آن پلنگ پیر پرزیه ات نعره ای ندارد آبی ندارد جایی ندارد

وآن بازت که شاهی نمی کند غریبانه از دخمه ها یت رفته

بیرم راستی از دستان کدام ظالم این گونه مظلوم شده ای

* * *

وتو ای آرزوهای کودکی من ببین چگونه

اشک بیرم خشکیده،کبک بیرم خاموش وگله ی بیرم نمی رمد

واکنون برخیز که من هنوزم هستم درون تو هستم

بر فراز سنگ های سخت وگرم تو

من در کنارتخته های کهن وکنده های پیر بن وبادامت

بی چمان آهویت وآواز کبکت

برایت مرثیه می خوانم تا اشک های خشکیده ات دوباره جاری شود

تا دل غمزده ات آزاد گردد آزاد

ای دیرینه زیستگاه آرزوهای من

تاثیر عشق بر شعر

ghasedakekheyal — Mon, 11 Aug 2008 15:08:04 GMT

تاثیر عشق بر شعر

به نظر می رسددر بین عواملی که شعر را جاودانه می سازند از همه شاخص تر این جوهره فدیمی واسطوره ای یعنی عشق می باشد. عشق نوشدارویی است که شعر رارویین تن می سازد.و هروقت نوشته ای با مایه عشق یکی شد، آن نوشته شعر می شود.دیگر نیازی به وزن وقافیه ندارد عشق به آن وزن وقافیه می دهد.

این عشق نیازی نیست که انسان زمینی یا موجود آسمانی باشد می تواند صبح وشب ودریا و.... هم باشد.مثل شب .منوچهری یا ایران فردوسی یا شمس مولوی یا زمستان اخوان یااندیشه شاملو یا بهار مشیری باشد فرقی هم ندارد درچه قالب ووضعی باشد، منظوم، سپید، آزاد ،موجی ،حجمی و... هرچه باشد زیرا شعر بودن ربطی با این ها ندارد

این عشق است که انوش داروی نامیرایی شعر می شود اول شعر می سازد وبعد نامیرایش می کند.

حال چرا شعر امروز خانه نشین شده است؟ به نظر می رسد شعر امروز سوگوار شعرنبودنش گشته زیرا عشق از او گریخته وبی عشق تهی مانده است.نوشته های به نظر شعر شده امروزی مبهم بی معنی وبی هوویت ،و دچار این عارضه شده است. ویروس هایی مثل: سیاست زدگی ،ابهام، آشفتگی های جسمی وروحی، دیو فقر وگرانی وتورم و تبعیض و... به مغز استخوان شعر اسیب وارد کرده است، و چون هیچ کدام ازموارد یادشده نتوانسته اند عاشقانه خود را نشان دهند، پس نوشته را از جوهر شعر بودنش تخلیه کرده اند.که به زودی تاریخ اعتبارش تمام می شود وشاید مخاطب ندیده می میرد.امروز در محافل ادبی ما آسان ترین مقوله که عنوان می شود همین شعرها است. و ان چه سخت است شعر نگفتن است.

و اما.. یک کلام تا زیبا وهنری بیان نشود شعرنیست.زیبایی هم تا عشق نباشد نمودی ندارد. زیرا تا انسان عاشق نشود زیبا نمی بیند.شعرلیلی است تا مجنون نباشی او را نمی یابی. زیبایی در هر کلامی که باشد آن کلام شعر است.چه عرفان چه فلسفه چه نجوم وچه عشق دختر زیبا روی ترسایی. اگر شعر امروز شعریت خود را از دست داده نه به خاطر بی معنا بودنش است زیرا خیلی از بیان های بی معنا هستند که خیلی هم شعر می باشند وچه بسیار کلام با معنا که به خاطر معنا داشتنش در جایگاه شعر وارد شده اما شعر نیست و نخوانده مرده شده .و اگر شعر امروز اصالتش را از دست داده نه به خاطر سپیدبودن وبی وزن بودن وبی نظم بودن قافیه است.اینها دیگر ملاک شعر بودن یا نبودن نیستند.زیرا امروز می توانیم زیبا ترین بند های شعر را در این گونه نوشته ها پیدا کنیم. چه کلمات بی وزن وقافیه وناموزونی که خیلی شعر هستند زیرازیباست عشق در ان موج می زند از دل بر آمده است. وچه کلمات سپیدی که شاعرانه وهنرمندانه گفته شده اند. مثل: میلادت نزول خجسته باران باد بر تشنگی خاک،یا مثل این عبارت موسوی در توصیف علی(ع): شعر سپید من روسیاه ماند که در فضای تو به بی وزنی افتاد،

ولی شعر امروز، چون به این آیه ها اعتقادی ندارد با معرفتی نسبت به آنها پیدا نکرده از شعر بودن فاصله کرفته

حال در پایان می خواهم بگویم با همه ویژگی که برای عشق به عنوان اصالت شعر قائل شدم این را هم اضافه کنم

که هر عشقی هم نمی تواندیک نوشته را شعر کند و این تناقضی با بالا ندارد اگر بخواهیم با عشق های ناپخته

و صورتی شعر بگوییم تلاشمان بیهوده است زیرا نه این عشق ماندگار است ونه شعرما.. برای شعر گفتن علاوه بر وجود انگیزه ای عاشقانه باید خرد شاعری هم داشته باشیم . این مطلب ادامه دارد و این فقط یک مقدمه بود.

بتاب بر من سهیل نگاهت را

ghasedakekheyal — Fri, 01 Aug 2008 18:34:46 GMT

می مانم

من تا تابش سهیل نگاهت می مانم

هر سا ل منتظر می مانم

پاییز نیامده عاشق می شوم

که پاییز نیامده می آیی از جنوب می آیی.

می مانم

چون خشکیده کویری در آرزوی رویشی

دوباره

مهر افسونگرایانه ات را در جان می پرورم

مگر از کدامین سمت می آیی؟

تا حریصانه افق اشتیا قت را بپیمایم.

من تشنه کام ستاره باران توام

که نه از یادم خواهد رفت

آموخته ی نگاهت که شراب زندگی است

ونه آموختی شعر نگاهم را که هزار بار آموختم تورا.

می مانم که می دانم

پیوسته مست وبی اعتنا از دریچه چشمان منتظرم می تابی

و مدام سرگشتگی هامون تو را سر خواهم کشید

و نگاهت را چون رد یف شعر مرّدف تکرار می کنم

وشاید زندگی را با نگاهت دوست می دارم

بتاب بر من سهیل نگاهت را بتاب... .

پاره برگی از یک دفتر

ghasedakekheyal — Sat, 26 Jul 2008 20:03:18 GMT

به کجا چنین شتابان ؟ گون از نسیم پرسید

به هر آن کجا که باشد به جز این سرا ، سرایم .

پاره برگی از یک دفتر

می خواهم اگر بتوانیم برای لحظه ای هم که شده عقل را ، این عقل مصلحت اندیش و عــدد شمار و محاسبه گر را ، عقل بی درد را در پس دیوار حریــر احساس و عشقم زنــدانی کنم و بنویسم چیزی را که همه اش عاشقــــانه باشد و ناعاقلانه نمی دانم تا به حال سفرنامه یا شرح نامه ای را خوانده اید که گیرنده های بینایی و شنوایی فقط از طریق امواج احساس چیزی را دیده یا شنیده باشند اگر نه بخوانید .

دستان تو

ghasedakekheyal — Thu, 03 Jul 2008 20:36:18 GMT

می پندارم که می جویم هنوز

با دستانی دستان شده

آواز غریبانه ی تو را

اگرچه زورق شکسته استخوان دلم

در تلاطم امواج روح تو

سالهاست

که کویر ویرانی ها را آباد آباد می پیماید

واین بوتیمار اندوه گین عمر من

تشنه کام در حسادت حتی یک قطره

همچون زمین تشنه ی آبی که دائم نمی بارد

چه آرام بر می تابد

دریای توفانی ات را امواج امواج

***

شادمانه شادم به این اندوه

که هکتور جانم قربانی خواهش پاریس توست

بی انتظار تیری که فردا تاوان جانم باشد.

نمی دانم رام خواهی کرد

این طوفان سرکش روحت را

تا زورقم شکسته اندکی آرام گیرد

گرچه دستانم سالها در آرزویت پر از باد است.

ای سرگشته ی روح من شده...

آه من

ghasedakekheyal — Sat, 21 Jun 2008 16:39:18 GMT

آه....که چقدر دل تنگم از

ناله های دل تنگیت که

بر شانه های زخمی دلم

در هنگام هجوم دیو سیاه نافرجامی ها

فرو می پاشی

سوزناک تر از

دشنه های سرخ آتش خونین بر جگر طفلان شیرخواره

آه...دیدم وقتی کوچه های بی کسی را می پیمودی

دود گرفته خون زار ولجن بار

و بی آرام از شیون جراره های فتنه

که مرگ چه آرمانی ناباور در کام می آمد

در این دشت تاریک شبان بی سحرگاه

آه... که چقدر مبهوت زده ام از

صدای شکستن نازک دلت زیر سمّی پولادین

که هی می خواهد خواب پریشان شبش را بگزارد.

* * *

امّا... امّا

دیگر آه نمی گویم... آه نمی خوانم راستی آیا.

می شودتا آرزوی تکرار روزها را

دوباره در افسانه های مادر بزرگ دستان سراییم

شب امان می دهد؟

ولی بیهوده می پیمایی ای دوست

این بادیه را که سالهاست

خشکیده ،خشکیده، خشکیده است

ghasedakekheyal — Sat, 22 Mar 2008 09:47:18 GMT

ورود سبز بهار و آمدن اهورایی نوروز را به پیشگاه شما تبریک می گویم

امید که همیشه آفتاب زندگیتان بر فراز حمل رخشان باد.

بهار من

ghasedakekheyal — Sat, 22 Mar 2008 09:32:01 GMT

وقتی قاصد شعرهایت آمد هنوز مدهوش بودم

پوسیده غزل ناباوریم را

از سینه سبز تنت آهسته آهسته خواندم

توشراب زیباییت را جبرانه

بر شاخه های سرد زمان پیمودی

و من ناخورده پیمانه ی چکامه ات

دوباره غم ها را پیمودم

ای پیردردانه کش نوروز آمدی با ارآبه ی افسارگسیخته ات

ودریغا بهار من

که در پستوی پنهان دلم

می پیچد به نیش زخم مهلک پاترای روزگار

ولی باز هم بخوان

شاید شراب تلخ غزلت

تریاق افعی جانم باشد.

جاودانه

ghasedakekheyal — Sun, 20 Jan 2008 18:29:53 GMT

ببین تندر تیز پروازم را

این عقاب خیال با خیل سترگ هجوم ابرها ی سیاه

زمان را پیمودن گرفته

و من پیکرتراش افسانه ی حقیقت

خواسته ام تا

چنین پیر تند رفت ساکن را

با هرم تشناک ترین نفس هایم

آن گاه که گلوی سرد زمان

در دستانم پای می فشارد

درون خاموش عطشناک چاله ای

هم خوابه ی جاودان بندی دماوندش سازم

و بر اربه ای سوار از روزنه ی اسطوره ای البرز

با سردار پلنگینه پوش حماسه های

در غروب دوازده هزارسال

چشم دید بستر خاکین اهریمن سیاهی ها باشم.

یلدا

ghasedakekheyal — Fri, 21 Dec 2007 06:22:43 GMT

آب پاشیدم

چوپان را از دخمه وآتش بان را از آتش خاموش

خبر کردم

تا از خاک کهنه راهت غبار بر گیرد

ودل انگیز ترین ترانه ی شورت را

از حنجره های خاموش بسراید

و آتشی کند

آتشکده تاریک دلم را

ای تندیس سال ها مرمر خیالم

باز هم سوگواری؟

می دانم نگران چشمان سپند فردایی

وما که هنوز حسرت مهرگان داریم

چگونه ایم؟ چله نشین چله ی بلند تو

ای ققنوس قصه های مادر بزرگ

بر سفره های بوقل مون آرزوها

دستی بیفشان با مرثیه ای هم

می توانی بر گیری زنگار از غبار گرفته ام

یلدای پیر بلند آستین سپید ت

فردا بیرق عریانی ما خواهد شد؟

آتش بانان روشن کنید دخمه ها را

از تاریکی یلدایم

ای یلدا روشنم کن

امشب قصه را طولانی خواهم کرد

که می ترسم فردا مادر بزرگ قصه هایم

خاک خواهد خورد

ای مسیح یلداییم

اسکلت های مرده ام را زنده خواهی کرد؟